Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

doogenlooze zonnehitte, kwamen we blazend en puffend na vijf lange, lange uren in de hut aan.

Ik was dus op het ergste voorbereid. In het begin, tusschen het frissche groen, was de wandeling een verrukking, maar toen eindelijk na een uur of twee de kale rotsen waren bereikt en het smalle pad, altijd maar steil, steil omhoog slingerde en de zon haar hitte bleef uitgolven, toen scheen het mij toe, of de hut tengevolge van een of ander geologisch proces een duizendtal meters hooger was geheven en de zonne-energie in die jaren was verdubbeld!

En dat zou alles nog te dragen zijn geweest.... ware de hut maar achter in een dal gebouwd. Wij kennen allen die wondere, opbeurende, moeheid-wegvagende verrassing, als na eindelooze klimpartij daar plotseling vlak bij, het kleine knusse huisje vóór ons staat en een geur van brandend hout ons tegenwalmt. Maar de Torino-hut?.... Beneden uit het dal, als je nog loopt op den witstoffigen landweg, dan wijs je elkaar aan een nauwlijks zichtbaar, klein, uiterst klein, vierkant blokje met een: „Kijk, daar ligt de hut!" Dan loop je naar boven, over het zigzag-pad en bij iedere wending hef je even je hoofd en zie je weer datzelfde uiterst kleine vlekje. Na een uurtje trek je je jas uit, rust even, leunend op je pickel, hoofd achterover, oogen gericht op het grijze puntje. . . . Wat verder trek je je vest uit, stroop je mouwen op, doe niets dan zweetdroppels wegwisschen, die in je oogen loopen en steelsgewijs, zonder het voor elkaar te willen weten, loensch je omhoog.... Het blokje blijft even klein! Je klimt blazend verder, knoopt je hemd los, telt de zigzags, vermant je om voor je te kijken, of naar beneden in het dal, zooals wijsgeerige alpinisten aanraden, je neuriet eindeloos dezelfde melodie, tot je je eindelijk niet meer kunt beheerschen, omhoog kijkt en.... een stipje ziet, vierkant, grijs, maar tergend klein. Dat is de Géant-hut! Dat is voor mij de schaduwzijde van deze toch anders aan schaduw zoo arme wandeling naar den Col. Hoe indrukwekkend grootsch de omgeving ook is en hoe heerlijk schoon daarbij het steeds zich uitbreidende vergezicht over Italië, de wandeling naar deze hut mist voor mij het aantrekkelijk geheimzinnige, het tot rust stemmende bekoorlijke van een tocht naar

Sluiten