Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tegemoet. De „humorist" kon zijn mond maar niet houden. En hoewel ik over het algemeen een humorist 's nachts in een berghut erger vind dan een lek, waardoor voortdurend water op je gezicht drupt, moest ik in dit geval mijn opinie wijzigen. De man moet een kunstenaarsziel hebben' gehad, een ontvankelijk gemoed. Hij mompelde alleen maar zachtjes voor zich heen, wat hem in den geest kwam, al de sensaties, al de pijnigingen, al de levensbeschouwingen in die overvolle ruimte. En dat alles was zóó onweerstaanbaar dwaas, zoo grenzenloos kluchtig, dat men moest lachen, snikken soms, of men wilde of niet. Hij heeft de lange uren verkort en ten slotte ging de wekker af, vóór dat iemand het had verwacht

„Wat denk je er van, willen we den Moine bestijgen?" vroeg Finch. „Het is een goede training. Wordt het weer goed, dan probeeren we over een paar dagen den Aiguille Vert."

„Allright," antwoordde ik. Zoodra de eerste partijen weg waren, stemden we op, zetten gauw wat thee en nog vóór de nacht geheel was geweken, waren we met ons beiden op pad (4 uur).

Het gidsloos alpinisme heeft ook zijn schaduwzijde, wanneer men n.1. een berg bestijgt, waarop andere gidsen-partijen aanwezig zijn. Een gidsloos toerist is den middelmatigen gids zooiets als een doorn in het oog. En geen gelegenheid zal hij laten voorbijgaan, om iedere vergissing of vermeende vergissing van den „gidslooze" luide te verkondigen. Eén pas rechts, één pas links van de gewone route lokt een veelstemmig geroep uit van: „U gaat heelemaal verkeerd!" Niets liever ook zien ze, dan dat de gidsloozen hen volgen, omdat ze daarin het onomstootelijke bewijs meenen te zien, dat de „tourist sans guide" eigenlijk klaploopt.

Dat was oorzaak, dat Finch steeds als vóórste partij een berg wilde bestijgen. Toen we dien morgen dan ook eerst na een tweetal andere partijen de hut verlieten, omdat dezen zich vóór ons van de kachel hadden meester gemaakt, zette mijn vriend er een buitengewoon snel tempo in, dat geenszins als een wedloop te beschouwen was, doch uitsluitend als middel diende om de verdenking van alpine-klaplooperij te ontgaan.

Sluiten