Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ik gaarne aan anderen overbreng. Toen we van uit de Couvercle-hut den Aiguille du Géant bestegen, een beklimming, die i ï */2 uur vorderde, dronk ik op den top van den Aiguille voor 't eerst na mijn vertrek uit de hut.

's Middags, als we teruggekeerd waren van onze tochten, werd er vaak een verkwistend rijk maal opgediend: soep, risotto, vleesch, groenten en tot dessert een bus perziken of pruimen, overgoten met gecondenseerde melk.

Een enkele maal slechts kwamen er toeristen en dan konden wé wel ééns door ruiling met hun proviand onzen voorraad, waar het noodig was, aanvullen. Want een der dragers, die het hout voor ons naar boven had gebracht en wien wij daarna opdroegen, nieuwen voorraad voedingsmiddelen uit Chamonix te gaan halen, had ons helaas leelijk in den steek gelaten. Den goeden man zagen we nimmer terug.... tot zijn eigen nadeel, want nooit heeft hij ook voor zijn éérsten tocht met hout zijn belooning ontvangen. Later in Chamonix hoorden wij, hoe hij

had'rondverteld dat wij hem niet hadden betaald! Volkomen

waar, maar hij had er bij moeten zeggen, dat hij 't geld nooit is komen halen.

Misschien zal de lezer zeggen: „Ik heb tot nu toe eigenlijk niets hartverheffends gehoord van dat bergleven. Je gaat toch niet daar bóven wonen, om knoopen aan te zetten, winkelhaken te maken, in 't holle van den nacht in slaap te vallen met een paplepel in je hand?"

Toch, niets van dat alles had ik willen missen, zoomin "als ik had willen missen de éérste ademhalingen in de frissche, zuivere berglucht, als we onzen tocht begonnen door de knersende sneeuw, in den fonkelenden sterrennacht.

Ik had niet willen missen de zorgelooze, kalme middagen, als we, teruggekeerd van een tocht, lagen te genieten buiten op de dekens, die we op de harde rotsen hadden gespreid. In verblindende schittering stonden dan de reusachtige bergen om' ons heen. Overal glommen de rotswanden van het smeltwater. Als één onafgebroken rustgevende suizing drong het geluid van de ontelbarè waterstroompjes tot ons door, waarboven uit zoo nu en dan de machtige lawine-donder rolde. Lichte, langzaam

Sluiten