Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Toen zag ik duidelijk, hoe de pickel naar hem over kwam hellen. Even voelde ik 'n bloedgolf naar mijn hoofd stijgen; een klopping in mijn keel. Krampachtig hield ik het touw, dat nog steeds om den pickel liep en volkomen gespannen was. Ik zette me schrap, zoo goed als het ging.

„Houd vast!" roept Finch achterom, zóó kalm, dat het me

vertrouwen geeft. Hij zakt De gedachte: „Zal mijn pickel

den slag weerstaan; zal het touw houden?", doorflitst me. Fmch's houweel schiet weg uit de sneeuw en hij zelf vliegt omlaag, een viertal meters. Een geweldige ruk aan het sterk uitrekkende touw, dat niet één centimeter wegschuift om mijn pickelsteel. Deze heeft zich nauw merkbaar bewogen. Ik houd nog krampachtig. Voel tóch -ontspanning. Maar.... hoe staat 't met Finch? Daar klinkt een kalme stem als uit een kelder:

„Kan je me houden?"

„Ja, maar heb je je niet bezeerd?" roep ik terug. „Heel weinig. Nu zullen we maar eerst eens próbeeren boven te komen."

„Heb je je pickel niet verloren."

„Natuurlijk niet," klinkt het weer uit de diepte en gelijk hoor ik de slagen in het ijs.

Regelmatig haal ik het touw in. Het duurt schijnbaar lang, maar toch kunnen er nauwlijks een drietal minuten verstreken zijn of ik zie Finch' hoofd verschijnen en kort daarna staat hij behouden eh wel naast me.

Hij had zich niet noemenswaardig bezeerd, want ik had neg gezien, hoe hij zich vliegensvlug omkeerde, om met handen en voeten den slag te kunnen breken en te voorkomen, dat hij met zijn hoofd tegen den ijswand zou slingeren.

Een oogenblik voelde ik het sterke verlangen bij me opkomen weg te vluchten uit deze bergwildernis, want maan-licht en gletscher-landschap hadden hun bekoring voor me verloren en ik zag een andere wereld om me, waarin geen plaats was voor sprookjes-gedachten, maar waar zonder berekening, zónder medegevoel de natuurwetten hun beloop krijgen, zich allerminst bekommerend om dolende alpinisten, die het scheppingswerk van diezelfde natuur komen bewonderen.

Sluiten