Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ik mijn vingers en trachtte er steun te vinden voor mijn schoennagels. Maar het zou spoedig blijken, dat dit alles nog maar een voorproefje was van hetgeen komen zou.

Finch klom verder, zich omhoog wringende in een volkomen verticale, smalle spleet. Niets zag ik, dan recht boven mijn hoofd zijn schoenzolen, die schoksgewijze hooger schoven; niets hoorde ik dan zijn steunende, zware ademhaling en het nagelgekras. Ik zag, hoe hij den top van het „Kamin" bereikte, toen naar rechts schoof over een flauw hellende rotsplaat, hangende aan zijn armen en op een klein „balcon" bleef staan.

„Come on!" klonk het van boven. Een gejaagde spanning golfde door me heen; ik voelde niet meer de zekerheid van het kunnen, want Finch stond te veel rechts van mij, om me door middel van het touw steun te geven. Ik was dus aan mijn lot overgelaten.

Langzaam won ik iets aan hoogte; met hokkenden adem zoemde ik, een altijd zich herhalende melodie, die me, als steeds in de pijnlijkste oogenblikken, kwam tergen; het zweet perste aan alle kanten naar buiten. Even kraste mijn schoen langs de rotsen en gleed weg, zonder steun te vinden; alle spieren spanden zich; ik omklemde met kracht het ruwe graniet, dat zich pijnlijk afdrukte in mijn handen.... Ik haatte den Requin.... voelde mijn bestijgingspoging als een dwaasheid. En toen.... ja, toen ging 't.... mijn voet vond weerstand.... mijn handen tastten niet meer zoekend langs de rotsen.... ik vond goede „grepen". Weg was ineens de gejaagde onzekerheid en met kalm bewegen schoof ik omhoog. Het tergende melodietje hoorde ik als jolig wijsje, tot het ten slotte klonk als een jubeling, nu ik wist, dat ik den Requin de baas was. Ik was boven, slingerde me aan mijn handen naar Finch, die me lachend opwachtte. En als opende zich iets in mijn geest, zoo hoorde ik plotseling weer het zachte windgekreun; de bergwereld bestond weer voor me....

„Vooruit," zei ik tegen Finch, want ik wist nu dat 't gaan zou; mijn twijfel was achtergebleven in de spleet beneden ons. De Requin dreigde niet meer en ik gevoelde opnieuw een grenzenlooze bewondering voor zijn machtige schoonheid.

Sluiten