Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ik zijn laarzen daar zie staan, zoo recht en trotsch, voel ik een trekken in mijn rug! (Gaat naar de laarzen). Bijgeloof, vooroordeelen, die men ons van onze jeugd af geleerd heeft — die men echter even licht vergeten kan. Wanneer ik maar in een ander land kom, een republiek, dan knielt men voor de livrei van mijn portier — en knielen moét men, ziet u! maar ik wil het niet. Ik ben niet geboren om te knielen, want er is een kern in mij, en karakter, en wanneer ik maar de eerste tak beet heb, dan zult u mij zien klimmen! Ik ben nu knecht, maar 't volgend jaar ben ik eigenaar, in tien jaar ben ik rentenier en dan reis ik naar Roemenië, laat mij decoreeren, en kan — let wel, ik zeg: ik kan — als graaf eindigen!

De freule.

Mooi! mooi!

J e aji.

Ah, in Roemenië koopt men zich een graventitel en dan wordt u toch gravin! Mijn gravin!

De freule.

Wat bekommer ik mij om alles, wat ik nu achter mij weggeworpen heb! — Zeg, dat je mij lief hebt, anders — ja, wat ben ik anders ?

Jean.

Ik zal het zeggen — duizendmaal. Later! Maar niet hier. En vooral geen sentimentaliteit wanneer niet alles verloren zal zijn. Wij moeten de zaak koelbloedig beschouwen, als verstandige menschen. (Krijgt een sigaar, bijt de punt af en steekt op). Gaat u daar zitten, dan zet ik mij hier en dan praten wij, of er niets gebéurd was.

Sluiten