Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gekweld worden, zoodat het waarde-volle spel der blikken verloren gaat, want het voetlicht valt in het netvlies op plaatsen, die anders beschut zijn (behalve bij zeelui, die de zon in het water zien) en daarom ziet men zelden een ander spel met de oogen dan een rauw staren, ef ter zijde of naar de balkons omhoog, waar dan het oog-wit zichtbaar wordt. Misschien is hieraan ook het vermoeiende knippen met de oogleden, vooral bij de tooneelspeelsters, te wijten. En wanneer iemand op het tooneel met de oogen werken wil, heeft hij alleen dit arme middel, recht naar het publiek te zien, Waarmee hij of zij dan in dadelijke verbinding komt, buiten de rand van het gordijn, welke verkeerde gewoonte te-recht of ten onrechte „bekenden groeten" genoemd wordt!

Zou niet een voldoende-sterk zij-licht (met reflectoren e. d.) de tooneelspeler dit nieuwe hulpmiddel verschaffen: de mimiek door de grootste capaciteit van het gezicht te verhoogen, door het spel met de oogen?

Illusies om de tooneelspeler er toe te brengen, voor het publiek en niet met het publiek te spelen, heb ik nauwelijks, hoe wenschenswaard ook. Ik droom er niet van om gedurende heel een belangrijke scène slechts de rug van de tooneelspeler te zien, maar levendig wenschik dat belangrijke scène's niet met het souffleurs-hok gegeven worden, als duetten, met de bedoeling applaus uit te lokken, maar ik zou die scène's op plaatsen, door de situatie aangewezen, gespeeld willen zien. Geen revolutie's dus, alleen kleine wijzigingen, want het tooneel te maken tot een kamer, waaraan de vierde wand ontbreekt en waarin dus een deel der meubelen met de rug naar het par-

Sluiten