Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bindingslijn vormden, waarlangs Moskou en St.-Petersburg voeling met het verre land hielden. Maar wisselplaats te zijn voor officieren en ambtenaren, die bij hunne komst van alles voorzien moesten worden, was voor menige nederzetting een dikwijls zwaar te dragen last. Niet zelden gebeurde het, dat de bewoners der aldus geplante dorpen hunne woonsteden verlieten en in de taiga, d. i. het boschmoeras, verdwenen om daar op eigen gelegenheid een bestaan te zoeken.

Eene andere oorzaak van het kwijnen der nederzettingen was het geringe aantal vrouwen, die overkwamen. Telkens weer moesten boerenmeisjes uit Europeesch Rusland gedwongen worden naar de tracts te reizen om met de daar gevestigde boeren in 't huwelijk te treden en er familiën te helpen grondvesten. Maar meer dan een begin van populatie voor Siberië kan men in deze manier van koloniseeren, die tot aan 't einde der 19e eeuw stand hield, wel moeilijk zien. Verder waren er nog landverhuizers naar Siberië getrokken om des geloofs wille. De „Oud-geloovigen" _met name, maar ook andere secten van allerlei afdwalenden van de heerschende orthodox-Russische kerk, trokken zich liever in de boschstreken ten Noorden der steppe en beoosten den Jenissej terug, om bij zwaren arbeid in het vreemde land een bestaan te zoeken, dan „hun geloof te verzaken in het onverdraagzame Vaderland". Nog heden gebeurt het bij het zoeken naar nieuwe streken ter kolonisatie, dat men op zoo'n eenzame hoeve, zoo'n z a i m k a, of ook wel op een klein gehucht, uitkomt, waarvan men het bestaan zelfs niet vermoedde. Doch ook deze manier van koloniseeren beperkte zich uit den aard der zaak tot geringe volksvermeerdering in het groote land.

Eerst sedert den aanleg van den grooten Siberischen spoorweg, die, in 1892 begonnen, met bekwamen spoed van den Oeral naar 't Oosten vooruitschoof, zoodat hij in 1895 den Ob, in 1898 den Jenissej en in 1902 het Baikal meer bereikte, kwamen echter de kolonisten 'bij menigte naar het nieuw te bevolken land. De dagen der verwaar

Sluiten