Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

I. DE TWEE WERELDSTELSELS.

Men onderscheidde in de Middeleeuwen ten tijde van galilei twee wereldstelsels: het stelsel van ptolomeus. en het stelsel van Pythagoras.

i. Het stelsel van Plolomeus, — Claudius Ptolomeus is een beroemd sterrekundige, aardrijkskundige en wiskundige van Alexandrië, uit de eerste helft der tweeZ= eeuw na Christus. In zijn werk Syntaxis mathematica", omtrent 827 als Alma gestum in het Arabisch vertaald, heeft hij al de sterrenkundige waarnemingen zijner voorgangers opgeteekend en zijn wereldstelsel daarin uiteengezet. Volgens ptolomeus staat de aarde in het midden onzer wereld en draait de zon met de planeten en de sterren rondom haar.

Tot in de zestiende en de zeventiende eeuw werd het stelsel van ptolomeus algemeen aangenomen en geleerd, zoowel door Katholieke als Protestantsche geleerden. Het steunt evenwel riet op wetenschappelijke gronden, maar enkel op de bedriegelijke getuigenis onzer zinnen. Vandaar ook de gewone manier van spreken, als wij zeggen, dat de zon opgaat en ondergaat.

In overeenstemming met dit stelsel hadden de Heilige Vaders van den beginne af steeds de Heilige Schrift uitgelegd. De Schriftverklaarders verstonden eveneens in den letterlijken zin de woorden van de H. Schrift, waar josuë aan de zon gebiedt: „Zon, sta stil" (Jos. x, 12), of waar salomon zegt: ,De zon gaat op, de zon gaat onder en keert naar haar plaats terug. (Pred. I, 5).

Deze opvatting was vast ingeworteld, vooral onder den invloed der wijsbegeerte van Aristoteles, welke toen de wetenschap geheel beheerschte. Raakte men de wijsbegeerte van aristoteles aan, dan beging men een soort van heiligschennis.

Zoo was de toestand der geesten en de richting in de wetenschap, toen het wereldstelsel van PYTHAGORAS. door GoperNICUS overgenomen, als wetenschappelijk stelsel optrad.

Sluiten