Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

baar voor zijn populariteit, hij had behoefte aan de sympathie van menschen en aan hun vriendschap en vertrouwen.

„Meisjes!" zeide de notaris, achter in zijn stoel leunende, op vroolijken toon, „ik heb den dokter de heele plaats laten zien, hij was even enthusiast als jullie, hij voelt wel iets voor een standbeeld voor de oude juffrouw en gaat dus nog een schrede verder dan jij, Anne Marie."

„Het is merkwaardig," zeide dokter van Hoogsteden op drogen toon, „wat zij een kennis heeft gehad van allerlei struiken, ik geloof, dat u over een poosje, als alles bloeit, verbaasd zult staan over de vele soorten die u op de plaats hebt."

Soeurette zeide nu schuchter, dat de tuinman haar de namen leerde van de vele struiken.

„U zult tijd te over hebben om aan botanische studie te doen," liet de dokter zich ontvallen.

Soeurette keek hem vragend aan, doch hij gaf haar geen naderen uitleg.

Al den tijd dat hij in de kamer was, hield hij de zieke in het oog. Zij zou zijne patiënte worden, en hij dacht zich al in welk een succes het voor hem zijn zou, als hij haar zou kunnen genezen. Eigenlijk zou hij wat meer van haar moeten weten, dat zou misschien een volgende maal moeten gebeuren als hij alleen met haar was, zenuwpatiënten vertellen meestal onomwonden hun geheele verleden. Hij moest wel merken dat hare dochters allerliefst met haar omgingen, haar allerlei teedere naampjes gaven en haar op haar geringste wenken bedienden.

Midden in het gesprek verliet zij de kamer en even later zag men haar met de trouwe dienstbode voorbijkomen.

„Hoe is je moeder de laatste dagen ?" vroeg de notaris aan de beide meisjes, en de dokter ergerde zich weer aan den luchthartigen toon, waarop de jongste antwoordde:

„Net als altijd, Onkeltje, als je met haar loopt, praat ze steeds over het verleden, of ze zegt in 't geheel niets, maar

Sluiten