Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het weer deed. Want een geheugen had ze, die dominé's vrouw! daar stond nu iedereen versteld van.

„Je weet de dingen nog beter dan ik," placht haar man te zeggen.

Toen ze Soeurette zag aankomen, was ze, zoo gauw als haar stramme leden het haar toelieten, naar de voordeur gesneld, en toen ze open had gedaan stak ze Soeurette beide handen toe.

Als een mensch erg verdrietig is, kan hij beter velen dat hij met barschheid wordt toegesproken, dan dat iemand hartelijk voor hem is.

Soeurette, die zich den ganschen morgen zoo voorbeeldig goed had gehouden, kreeg in eens het gevoel, alsof haar keel werd toegesnoerd, en zag de mooie, grijze krulletjes en het vriendelijke gezicht in een grijzen nevel.

Maar ze werd naar binnen getrokken, en Mevrouw Steenbergen nam haar bij den arm, terwijl zij vroolijk doorpraatte: „Gezellig, dat je er bent, kind, ik dacht dat je de oude, rheumatische dominé'svrouw heelemaal vergeten had. Nu gaan we zitten in dominé's studeerkamer, hij is toch den geheelen morgen uit. Ziezoo, jij in den eenen grooten stoel en ik in den anderen, jij begint met me wat te vertellen, en ik luister."

Soeurette had onderweg al honderd keer bedacht, hoe ze beginnen zou en wat ze wel en wat niet zeggen zou, en nu ze er eenmaal was, zeide zij niets, maar begon te snikken als een kind.

Mevrouw Steenbergen sprak niet, ze had een klein grijs kluwentje, dat op de schrijftafel lag, ter hand genomen en begon met de haakpen die er inzat heel rustig een handwerk op te zetten.

Zij keek niet eens verbaasd, het gebeurde zoo dikwijls dat menschen kwamen uitschreien op de pastorie, 't Leven was moeilijk en er waren zoo vaak dingen waarmee de menschen

Sluiten