Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Wat had haar hartje geklopt, toen ze alleen zaten samen in de huiskamer! Het licht van de hanglamp bescheen zijn fijn besneden gezicht. Zij was op de plaats van hare moeder gaan zitten, achter het theeblad. Als ze opkeek van haar werk, moest ze hem wel aanzien, maar zij ontmoette zijn oogen sléchts een enkele maal en dan keek hij nog heel gewoon. Hij had illustraties zitten bekijken in die achtelooze houding, die hem zoo goed stond, tusschenin had hij gepraat over verschillende patiënten in het dorp, die Ilse ook kende. Ze had — hoe bloosde zij nog als zij er aan dacht — het gesprek willen brengen op de meisjes van Gerkestein. Zij had hem gevraagd wie hij wel de aardigste van de twee vond en ze had, zonder antwoord af te wachten, hem verteld dat ze Anne Marie, de jongste> veel aardiger vond; die was veel vroolijker dan de oudste. En wie of hij wel mooier vond ? Soeurette leek precies op haar moeder en wat ze toch veel logées hadden en of ze zich van den winter niet verschrikkelijk vervelen zouden?

Dr. van Hoogsteden had niet eens op al hare vragen geantwoord, hij had heel iets anders gezegd. Iets wat haar op dat oogenblik in het geheel niet schelen kon. Dat ze toch heel wat misten in het leven, die beide meisjes, en hoe heerlijk het toch was dat Ilse zoo'n moeder had.

Alsof je, als je alleen bent met den jongen man die je hartje sneller doet kloppen, een lofrede op je moeder wenscht te hooren!

En toen was hij orgel gaan spelen, hij had wel druk gepraat over kerkelijke choralen en over de bijzondere figureering van Bach en Ilse had geantwoord waar het te pas kwam, maar een koude hand had zich op haar hart gelegd; en toen was langzamerhand de grijze nevel over haar ziel gekomen.

Nu zong ze niet meer als zij wandelde of fietste op de lange, rechte landwegen, zij had moeite het leven niet een-

Sluiten