Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

over de geheele aarfle. En juist door de trusts, de banken, de syndicaten, de financieele en industrieele monopolies.

Het is dus de uitbreiding van de macht der groote banken, der trusts en syndicaten, der monopolies over de aarde.

Maar verder dan het monopolie kan de ontwikkeling niet gaan, en verder dan de aarde voert geen weg, tenzij men de sterren kapitalistisch wil maken. De geheele aarde onder het beheer der georganiseerde trusts, der monopolies, dat is het toppunt vau de kapitalistische productie. 1 .

Het Kapitalisme is dus door het verdwijnen van de vrije concurrentie, door de vestiging van finantieele, industrieele en transportmonopolies en door het Imperialisme dat deze machten over de aarde verbreidt, aangeland in zijn laatste faze.

Men versta ons wel.

Wij weten dat dit proces eerst in zijn begin is. Wij weten dat het nog voor meerdere ontwikkeling vatbaar is. Nog is er eindeloos veel over uit het vorige tijdperk.') De reuzenmaatschappijen kunnen zich nog geweldig vermeerderen en uitbreiden.

En dit niet alleen. De monopolistische maatschappijen kunnen niet slechts quantitatief veranderen. Zij zouden eens, in de toekomst, één lichaam kunnen vormen, dat de geheele aarde omvat, en welks onderdeden zonder concurrentie naast elkaar leven. Het Imperialisme zelf, de heerschappij over de wereld door de monopolies, zou van vreedzamen aard kunnen worden, de staten zouden een wereldbond kunnen oprichten2) — als instellingen die niet langer elkander beoorlogen, maar waarin de geweldige monopolies tezamen alle bewoners der aarde uitbuiten en alle winst voor zich nemen.

Dit alles weten wij.

Maar wat wij zeggen willen is dit: deze ontwikkeling, hooger dan welke niemand zich een andere kapitalistische ontwikkeling kan denken, en die door de socialisten steeds is beschouwd als de oasis hunner eigen maatschappij, — deze ontwikkeling is wel is waar eerst in haar aanvang, maar toch is ze begonnen.

Wat zijn wezen aangaat heeft het kapitalisme zijn laatste ontwikkelingstrap bereikt. Naar zijn wezen, — het mag zich nog zoo zeer uitbreiden, vergrooten, en zelfs zijn strijd omzetten in vrede, — naar zijn wezen is, door de financieele en andere syndicaten en door het Imperialisme, de basis der nieuwe maatschappij daar.

Dat is het onderscheid tusschen toen en nu, tusschen den tijd van Marx en den onzen, tusschen de negentiende eeuw en de twintigste.

Wat wil dat alles zeggen voor den strijd ?

Dit. Ten eerste dat de strijd met oneindig grooter middelen moet worden gevoerd. Met de massa-actie, zooals wij hebben aangetoond.

J) Wij zullen zelf in het tiende hoofdstuk aantoonen, dat de internatlflnaliseering van het wereldkapitaal, een voorwaarde van het wereldmonopolie, eerst ia haar begin is. .. .

2) Over de mogelijkheid van een Statenbond nu, handelen wi] m het voorlaatste hoofdstuk.

Sluiten