Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Omdat dat, als hoofdzaak, in deze periode, de arbeiders onderdrukte en alle vooruitgang voor hen tegenhield. Omdat dat hen in de toekomst uiet achteruitgang bedreigde. Omdat dat hun klasse, misschien, bedreigde met ondergang.

Hier lag het punt, waarom alleen het in de naaste toekomst, en tot in verre toekomst, zou gaan. Hier was het slagveld, hier het front.

Het Imperialisme, — geen enkele andere zaak, — noch het Kiesrecht, noch de Arbeidswetgeving, — de strijd, waarvoor het juist vernietigde, — noch de Tollen en Invoerrechten, — noch het onderwijs, noch de Kerk, — verhief zich als de schitterende, hoogste kracht van het Kapitalisme, voor de oogen der Arbeiders, — als hoogte, — als hoogvlakte, — als gevechtsterrein.

En het Imperialisme is niet alleen de hoogste' materieele uiting van het Kapitalisme tot nu toe, het is ook het hoogste idëeele beeld van het Kapitalisme. Het is de hoogste, laatste, ideologie der Bourgeoisie. Het is haar eenig haar nog blijvend Ideaal. De godsdienst der bourgeoisie is dood, haar filosofie is dood, hare kunst is dood, maar zij heeft de verheffing van de Macht, van het Brute Geweld, van de Macht over de wereld tot haar geloof, haar ideaal, den grond en het doel, het begin en het eind van haar klassedenken gemaakt. Het Imperialisme, de wereldmacht, van haar als Natie, als Groep van Heerschenden, is haar God.

Daartegen, tegen het Imperialisme in zijn stoffelijke en geestelijke uitingen, had, naar onze meening, de geheele stoffelijke en geestelijke strijd der arbeiders moeten gaan.

Zij hadden tegenover het brute geweld van het Imperialisme hun materieele kracht, de massa-actie, de massa-staking, tegenover het imperialistische idealisme hun socialistisch ideaal moeten stellen.

Wij zeggen dit niet nu. Het kan algemeen bekend zijn, dat de partij, waartoe de schrijver de eer, — en het geluk, — heeft te behooren, deze dingen al jaren lang heeft gezegd.

Maar het Proletariaat kan nu zelf oordeelen. Het vergelijke nu het Reformisme, het Radikalisme, en .onze richting, de Marxistische. Het zie nu zelf wat het Reformisme is ert deed.

nationale massa-staking syndikalistisch of zelfs anarcho-syndikalistisch noemen, omdat deze staking door deze richtingen werd gepropageerd.

Het onderscheid tusschen ons en hen is dit, dat wij in den parlementairen strijd altijd zagen en ook nu nog zien een machtig wapen, en in den politieken strijd den alles omvattenden strijd van het proletariaat. Als zij slechts revolutionair en in harmonie en samenhang met de actie der massa worden gevoerd.

Verder is het onderscheid dit, dat de anarchisten en syndikalisten de massastaking propageerden toen noch de produktie-krachten, noch de produktie-verhoudingen, noch de arbeiders-organisaties rijp waren, — dat wij haar echter propageerden — nu, nu Engeland en Duitschland materieel rijp zijn, en het Imperialisme der wereld het Proletariaat der wereld aangrijpt, — tegen de Syndikaten en de Trusts, tegen het Imperialisme aller regeeringen en voor .millioenen van georganiseerde arbeiders. —

De waarde en de beteekenis eener propaganda en van hare ideeCn hangt van net oogenb'k af, waarop zii gevoerd wordt.

Sluiten