Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

daarover zijn humeur, toen keken de blauwe oogen teeder naar het vrouwtje, dat wel eens een snauw kreeg.

De ploert! Had hij mijn moeder nog liefgehad!

Maar een actrice! Je speelde een spel

dat pikant werd, toen het wat duurde. — Meteen bedroog je een concurrent! De heeren handelden immers in hetzelfde artikel! De vriend moest toch mijn vader zijn eer en zijn krediet ontnemen: ook in het belang van eigen zaken! O! wat is zóó de handel gemeen! Wat een gèld, verdiend met zulke praktijken!

En met dat geld beschermt men kunst!?

Hahaha! men houdt open tafel, noodigt artiesten, welwillend, te eten!....

Neen, meneeren, u hoort mij aan.

Ze waren gaan begrijpen, de gasten! Op hun bruut-onverschillige bakkesen, vadsig van gerechten en drank, was, nu ik op hun verontwaardiging wilde werken, in plaats van hen plezier te doen met viezigheid, eerst verwondering, toen wrevel gekomen. Ze keken elkaar aan, de vrienden; ze werden zoowaar boos; de edele gastheer moest beschermd. Opeens omdreigden gemompel en beweging mijn doen. De vetkwal, die had gesproken van mijn nietgetrouwd-zijn, die vormloos, als een aangekleede homp vleesch, over de causeuse lei, hoonlachte en kraaide iets van „beroerde ploertigheid"!

Maar hijzelf, hij zweeg, keek spottend, onver-

Sluiten