Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ook en idealen en toch, trots al deze overmenschelijkheid, schijnen wij meèr dan primitieve wezens te zijn... ? Om een wreede keten van noodlottige gebeurlijkheden — de moord op een aartshertog, den oorlog, die Oostenrijk Servië aandoet, de roode, reeds meer gemelde, Wereldbrand, die over geheel Europa uitslaat — zijn de overbeschaafde twintigste'-eeuwers op eenmaal niet meer dan beesten. Verfijnde beesten, die elkander zullen vernietigen met alle de verfijndste moordtuigen, die zij over en weer hebben uitgedacht. Het schijnt bijna een wreede sproke, geen werkelijkheid. En het is zoo. En wie éven over de roode vlam, den feilen brand — ik klamp mij hartstochtelijk aan de gemeenplaats vast! — zijne gedachte weet vlucht te doen vieren — en ik vermoed, dat er honderde Nuttek>oze Toeschouwers zijn, die dat me.t mij wel weten te doen — moét uit die hoogere sfeer van idealiteit bijna met kinderlijke verbazing neer turen naar beneden, waar het verschrikkelijke drama is aangevangen.

Wij zijn misschien droomers, wij. Wij droomen misschien, in deze heldhaftige wereld van bloed en vuur, in deze epische hel, waar de oermenschen woeden gaan. Wij, honderden — nuttelooze toeschouwers of zelfs dat niet — wij zijn misschien de dwaze dichters, die in de wolken stegen. Wij zijn de groote kinderen, die altijd nog kunnen gelooven aan de ons zoo eenvoudige, klare idealen en aan dat eéne Ideaal van Wereldvrede, het zonnezuivere, waarvan de verwerkelijking in latere eeuw onloochenbaar schijnt... Als wij er over praten, schijnt hét ons reeds toe, dat een immense, wimpelende, witte vaan zich ontplooien gaat over de wereld.. . Helaas, het zijn alles woorden, ideeën, idealen, onmogelijkheden, fantazieën van kinderlijke droomers. Het roode Vuur, de roode Brand — o het heerlijke beeld! je kan er niet van af blijven! — laait om ons op.. .

Wat geeft het of wij droomen blijven in onze hooge

Sluiten