Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

je geest er toe gestemd, zóo een prachtige novellistische schets van kunnen geven 1 Met de bakkessen, die ik me zoo goed herinner, er zóo door heen gegooid.

Maar ik ben niet novellistiesch gestemd. Ik schrijf maar wat indrukjes op en ik denk: alleen voor mijzelf! Want de tijd is te hevig, dan dat ik aan „kunst" kan denken...

Het is zoo vreemd...

Op de grenzen van Duitschland-Frankrijk, FrankrijkRusland, Oostenrijk-Servië, worden steden gebombardeerd, storten de reusachtige legers op elkaar in, sneven de duizenden aan beide zijden, is de grond rood van bloed en de lucht rood van gloed... Is het een ontzettende Gruwel, vol van gruwelijkheden, zóo ontzettend als nimmer de Historie nog schiep...

En, boven mij is de lucht blauw, is het licht zacht goud, is er als een zoele lach, die waart door witte wolken en rijp groene boomendommen, en rondom mij spelen de kinderen en vliegen de vogels ... En dat verschil maakt mij zoo weemoedig, dat ik mij voel overstelpt en niet weet wat met mijzelven te doen: niet weet of ik de groene eenzaamheid zoeken zal of meê zal jagen naar nieuwe telegrammen in de volle straten... en dat ik thuis kom met een gevoel of ik niet ademen kan ...

En dan weet, dat ik üjd, om mijn eigen Tijd, om mijzelf en iedereen, om de wereld en hare dingen, om alles...

* * *

De plotselinge straatemoties volgen eikair op. Van daag, om vijf uur, zijn het elf stukken Fransch veldgeschut, die, trofee, met eikenlof bekranst, door de bereden Beiersche artillerie-soldaten worden binnen getrokken van het station naar de Residenz-Platz en opgesteld voor de Feldherrhalle; daar waar anders

Sluiten