Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

geweest. Toen was Ru gekomen, en had gevraagd: — Ga je mee wandelen, Emmy?

Sweet had een buiging gemaakt, en hem „a fine walk" toegewenscht, was geen oogenblik verlegen geweest. Toen ze hem 's middags terug zag, had hij even geglimlacht en alleen gevraagd of het prettig was geweest. Het sloeg op de wandeling, maar het kwam haar voor, dat hij den kus bedoelde.

Daarom had ze even gebloosd.

Op de galerij voor de kamer van oom George hoorde zij de stemmen van Pa en George. Zij hadden het over Sweet en ze hoorde Pa zeggen.

— Hij is een gentleman ... en dat kan je direct zien!

Het ergerde haar. Waarom probeerde Pa altijd Engelsche woorden te gebruiken, als hij geen Engelsch kon. Gisteren aan tafel had zij zich doodgeschaamd. Toen Sweet aan hun tafel kwam, had hij ineens gezegd: „O yes, very well, allright,... to beornotto be!" Dat was het eenige wat hij van Engelsch wist. Maar waarom moest hij die kennis ineens luchten. Het klonk bespottelijk en zij zag dat de Posten aan het tafeltje ernaast het hadden gehoord.

Sweet, die in de Kaap dat aardige Hollandsch had geleerd en die in het bijzijn van haar ouders altijd uiterst zijn best deed Hollandsch te spreken, had door zijn prettigen lach en de manier waarop hij zei: „Maar you spreekt het pracktik uit, mieneer!" de situatie gered.

Sluiten