Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dat zie je al kookt er iets in me hier, haat en jaloezie.

— Staat je mooi me zoo weinig te vertrouwen. Maar ik zeg je, dat je je vergist.

Ru zag haar ernstig aan. Hij hield van Emmy, meer dan hij zelf begrijpen kon, en zelfs kleine gebreken zag hij gaarne over het hoofd, omdat er ook zooveel goeds in haar stak, dat er in de omgeving, waarin ze leefde, nooit goed uit had kunnen komen. Hij kende elk van haar gebreken, wist dat zij een hoogvliegstertje was, dat ze graag chic deed, en voor vol wilde worden aan gezien. En dit nam hij haar het minst kwalijk. Het was immers de fout van alle totoks.

— Ik vergis me niet, Emmy, ik zie en voel meer dan jij denkt. Maar ik ben niet boos op je. Op jou niet, jij bent de schuldige niet. Ik hou te veel van je, om dat niet te zien. Lieve kind, je bent je zelf niet, je leeft in een roes, sinds jij, of liever gezegd, sinds je ouders dien Mr Sweet ontmoetten. Hij heeft invloed op jou en op je vader, een invloed waar je je zelf geen rekenschap van geeft, maar die des te gevaarlijker is .. .

Emmy keek nerveus naar hem op. Wat was hij toch anders dan John, altijd zoo ernstig en correct; Ru scheen meer een vader, ook al was hij jong, slechts even in de dertig, en John die nog wel zes jaar ouder was, scheen dikwijls nog een vroolijke jongen, een boy om ntee te stoeien en te dollen.

Zoo ernstig klonk zijn stem, toen hij voortging:

Sluiten