Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hoefte aan had een meester te voelen, zei Van Vliet.

Toen zag Mr. Post bij Tjipanas, waar de zijweg naar den bergtuin Tjibodas begon, zich gedwongen zijn paard achter dat van den heer Van Vliet te brengen en werd het discours gestaakt.

Voorop reden Mr. Sweet met Emmy. Ofschoon de weg smal was, hield hij z'jn paard nog steeds naast bet hare. Kranig ruiter, dacht Van Vliet, kon je direct aan hem zien, dat die Engelschman, om zoo te zeggen, in het zadel geboren was, net als alle gentlemannen in Engeland. Kijk, nu begonnen ze zelfs te draven, het leek bijna of de paarden aan elkander vastgegroeid waren zoo dicht liepen zij nevens elkaar. Daarachter volgden de jonge Post met zijn zuster. Van Vliet zag het wel, hoe ze allebei gaarne van cavalier gewisseld zouden hebben, hoe Post al driemaal moeite had gedaan zijn paard naast Emmy te brengen, en hoe Marietje Post smachtte naar het oogenblik dat Sweet zich eens tot haar wenden zou, om haar Engelsch weer te kunnen luchten, maar die Sweet bleef fijn bij Emmy rijden, most niks van ze hebben.

Onopgevoede menschen toch die Posten, zich zoo in te dringen. En als ze het je lappen konden, dan spraken ze met Mr. Sweet alleen Engelsch, om te toonen dat ze het goed kenden, en om hem Van Vliet te laten voelen, dat hij het niet kende. Ba, Engelsch, als hij zich ervoor zette, zou hij het in drie weken leeren, je had van die boekjes,

Sluiten