Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zij volgde gewillig mevrouw van Vliet.

Van Vliet keek haar na... Je ontkomt me toch niet, dacht hij, als het noodig is, sluit ik je desnoods strakkies op, je bent in me huis gekomen zonder dat ik je vroeg, zonder mijn permissie kom je er vooreerst niet uit. Niet goedschiks, dan kwaadschiks. Waarom had zijn vrouw dat mensch ook niet flauw laten liggen tot morgen, zij met dat water op haar gezicht! Maar zijn deur kwam ze niet uit, ja, hij zou daar zoo maar toestaan, dat ze schandaal ging maken, nu wist niemand er nog van, Sweet zou wel zoo verstandig zijn zelf zijn mond te houden, anders waren alle kansen op een ander huwelijk voor hem verkeken. Want dat was toch zijn bedoeling, trouwen met geld, omdat hij een Engelschman was, in ieder geval Engelsche papieren had.

En hij zelf zou ook niets zeggen, ja, dat vertelde je aan iedereen dat je een flater geslagen had, dat je hem voor Engelschman versleten had ... Sweet kon nu kalm de meisjes De Vis, öf de dochter van Post het hof maken, hij zou hem stil laten gaan, en pas als ze ermee getrouwd waren, met dat stuk Sweet van Kattenburg, dan zou hij meneer Post in zijn gezicht uitlachen en ze op de Harmonie krom laten liggen van het lachen, de heele bende. Maar die tante moest weg, zonder dat ze schandaal kon maken, zonder dat ze iemand sprak...

Mevrouw van Vliet kwam terug, de achtergalerij in, met Emmy en George.

Sluiten