Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

standigheden moeten gespaard worden en u ziet wel in welken toestand Mevrouw is."

„En nu beweert u dan maar, dat dat mijn schuld is?"

„Ik beweer niets. Mijn taak is voor Mevrouw te zorgen. Wie gelijk of ongelijk heeft, gaat mij niet aan. 't Is beter dat Mevrouw alleen is."

„Belachelijk! Ik zeg u: als 't niet voor mijn broer was..

„Mijnheer," zei de zuster, „er moet een eind aan komen — zoudt u de juffrouw willen vragen..." Ze kwam niet verder.

„Ga wég, ga wég," gilde Magda, „ga weg." Nu gilde ze létterlijk: hooge, rauwe gillen. De vuisten waren gebald en de oogen gesloten. De zuster ging op het bed toe... Chris nam zijn zuster bij den arm en zette haar buiten de deur, kwam dan weer binnen.

Daar was ook de dokter.

In een seconde overzag hij alles. Magda, in uitersten eenzaamheidsnood, had hem wel eens verteld...

„ Zoo,'' zei hij, met een woedenden blik op Chris, „hier is mooi werk gedaan."

Magda's gillen werd nu minder. De dokter maakte de vuisten open, lichtte de oogleden, stak een tandborstel tusschen de tanden, hield den pols en wachtte.

Sluiten