Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

weer alles.

' Stond ze weer midden in haar zoeten droom. Ze kuste hem. „Heb je me lief?" Hij dacht even na.

„Nu wel. Ja, tenminste, dat geloof ik, maar het duurt bij mij nooit lang. Vergeef je me?" „Alles...", zei ze blij.

„Ik kan en wil je niet trouwen, Magda. Op den duur zou het niet gaan. Ik blijf niet. Neen — neen ...", zei hij in gedachten, ,,'t Moet zelfs nu uit zijn ... nü, eer het van zijn schoonheid verliest door herhaling ... nu, eer we er leelijke, kleine dingen om laten groeien. Magda, vergeef je me?"

Hij nam haar nu in zijn armen en keek haar diep in de oogen. Zijn woorden vielen als blanke puntige parels in haar ziel, er wel blanken^chijn werpend, maar pijn latend Hoor, Magda, wat

ik wilde, was je schoonheid geven, schoonheid krijgen. Ik ben een egoïst, ik kan in mijn leven geen leelijke dingen hebben — en dat moet jij óók niet willen. Als ik nu ga, zal je naar mij verlangen en ik naar jou en dat al is schoon. Voel je wel? Als ik blijf, gaan we onder, jij en ik — en mét ons wat we hadden. Dezen nacht blijven we nog samen... dan ga ik en stel me ter beschikking van mijn kolonel. Je begrijpt — dit zal zoo niet afloopen. Je blijft alleen met een kind. Geld heb je...

De wereld zal je hard beoordeelen, maar jij moet

Sluiten