Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

niet denken."

Magda lachte flauwtjes: „Dat kan toch niet: we moeten pakken, je hebt geen jurken ..."

„O, Moeder, pakken doen Marijke en ik. 'tls nu tien uur, toe, Moeder, zeg eens ja... En die jurken koopen we in Brussel..."

Iets in Magda zei haar, dat het zoo misschien het best was en lachend gaf ze toe, maar in haar bloedde het om velerlei... Ze ontdekte in Christy haar vroegere zelf: dat deed haar 't meeste pijn. Dus waren al deze jaren van afzondering nutteloos geweest. Dan had ze haar schoone jeugd laten voorbijgaan, zonder dat het voor haar kind eenig nut had gehad.

En dan het gemak, waarmee Christy weg wilde van-alles wat Magda gemeend had, dat ze hef had.

Ze gingen in huis en Magda hoorde Christy's stem in de gang, die Marijke aanjubelde: „Marijke, we gaan weg op reis, naar Brussel, morgen al. Marijke, kom gauw helpen pakken ... Geloof je me niet? Dan zal je dansen met me, stuk ongeloof."

Magda hoorde Marijke's tegenspartelende voeten op het marmer en Marijke's onrustige stem: „Toe, juffrouw Christy, schei uit..."

Twee groote tranen liepen langs haar wangen en toen Marijke even later kwam vragen, of dat allemaal waar was en of Guste nu heusch naar den

Sluiten