Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Van een tafeltje nam hij zijn brieven en couranten. Het waren er vele... maar hij las er geen. Waartoe? Hij wist van buiten, wat er in stond. Wanhopig hetzelfde dachten en voelden ze allen en die anders dachten, stelden zich aan.

Eén brief opende hij toch. Zijn moeder schreef hem. Lang, ernstig, bijna streng over een vrouw, Se hij als zijn bruid voorgesteld had en toch weer afgepoeierd had, en hoe 1

9Ze schreef hem voor 't eerst als eene, die niet blind is en, critisch, ook hém beoordeelde.

Ze sprak hem van later, als de vrouwen hem zouden uitlachen, als de jonge meisjes haar oudere zusters zouden wreken door den «ouden maltoot, die hij zeker worden zou, te bespotten en voor den

9eEnze°sprakhem dan vanzijn kinderloos bestaan en ziin daardoor nutteloos leven.

Daar, dat, dat washet. Als een vandie.vrouwen maar ééns, inplaats van vrouw, moeder had wrtlcn ziin .. Maar ze zochten in hém allen zichzelf en niet hém, niet de voortzetting van zijn geslacht.

Nu viel hij mat neer in zijn stoel. Moeder," kreunde het vanbinnen. „Moeder. O,'dat gemis aan kalme warme, koesterende teederheid ..! Die ééne, ja, die levensvreugdige, onverstoorbaar gelukkige... Maar nu nog niet. Nu nog niet. Dit was toch maar een moment,., en

Sluiten