Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

verraderlijks, iets in strijd met de rede, die voor haar was: zelfzucht.

Die zelfzucht ging zóó ver, dat ze de gedachte niet verdragen kon een kind te hebben, dat zou zijn van haar èn van een ander. Verloofd was ze geweest — met hoevelen al? Verloofd — en hoe? Immers ze was de geboren demi-vierge, die neemt en niets geeft. Maar telkens als het afwas, leed ze, leed ze. waanzinnig, niet om eigen verlies, maar om de gedachte, dat die man nu van een ander zou kunnen zijn. Om te vergeten zocht ze dan maar weer, zocht ze de eenzaamheid te ontvlieden. Dan verloofde ze zich opnieuw. Een Engelschman scheen eindelijk toch de uitverkorene. Hij was een vriend van VanWeele, een droge, nuchtere, absoluut correcte man. Maar hij was niet nuchter genoeg om Betsy Schennema te trouwen. Nu begon een tijd van hangen en verlangen, niet, omdat ze hem liefhad, maar omdat ze hem niet krijgen kon. Ze reisde hem na naar Engeland, Schotland, Noorwegen, 't Was tragisch en leehjk.

En toch zou deze man een andere wending aan haar leven geven. Eens, toen zij de wanhoop nabij was, zei hij: „Als ik een vrouw was, ging ik naar •Zuid-Amerika; daar zijn nog gezonde menschen, dan zou ik een cowboy uitkiezen, den mooisten en gezondsten, en zóó mijn ras verbeteren."

In het neurasthenische brein van Betsy Schen-

9 Magda.

Sluiten