Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Toen kwam het meisje tot besef... Ze slikte, als moest iets weg uit haar keel. „Moeder, schrik niet."

Magda stond daar als een geketende furie. Alles in haar laaide en woedde, maar vóór alle dingen was ze nog de móeder, die zich te beheerschen heeft.

„Christy — zeg me ..."

Toen barstte het kind uit: „Moeder, 't is oorlog, oorlog; ze gaan België binnen, de Duitschers, misschien morgen bij ons."

Ze keek haar moeder aan — en ontstelde. Magda glimlachte als gerustgesteld en zonder zich rekenschap tegeven,zuchtteze: „Goddank,foeikind, wat heb je me laten schrikken. Oorlog — nu ja!"

Christy, heelemaal buiten zichzelf van verontwaardiging, hoorde niets, zag alleen en was verwonderd.

„Maar oorlog, Moeder! Moeder, menschen, die elkaar niet kennen, gaan elkaar vermoorden. Moeder, dat arme België en Brussel en al die stakkers."

„Maar, kind, bedaar nu toch. Hoe weet je dat alles nu?"

„Maar er zijn bulletins, overal. De menschen staan bij Pietersen in de Hoogstraat en praten erover."

„Dus toch," zei Magda, als drong nu pas de waarheid tot haar door. „Dus toch." Maar ze

Sluiten