Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tegenover iemand, die haar verleden kende, kennen moest. Ze meende in de oogen van den majoor iets te zien als zoeken naar een herinnering — dat maakte haar nerveus. Ze herhaalde toch haar uitnoodiging tot 't eerste sameneten en de majoor, hoffelijk, nam aan.Toen vermande ze zich en vroeg, of Van Weele ook bij deze groep hoorde.

„Gelukkig niet," lachte de majoor, „een beste kerel, maar te gecompliceerd." Daarop ging hij... Bij de deur keerde hij zich nog even om en, met een heel ander gezicht, met oogen, die niet meer zochten, maar die de herinnering gevat schenen te hebben en nu uitbuitten, zei hij een ietsje moqueerend: „Maar hij is wel vlak in de buurt. Op Stenezaete". Iets in dien man hinderde haar nu ontzettend. Dat was het verleden, dat boven kwam, dit was het eerste. Wat zouden de gevolgen zijn? Al die jaren had ze gewerkt aan het machtige doel „vergeten worden" enzemeendealgeslaagdtezijn. Immers Van Weele, die toch iedereen kende, had nooit ook maar de minste toespeling gemaakt. Van Weele wist niets, daarvan was ze wel overtuigd. En nu zou het dan toch alles voor niets geweest zijn? Nu gingen de praatjes beginnen.

Ze rilde. Ontsnappen er aan kon niet meer. Had ze dien man terug moeten roepen, hem moeten zeggen, hoe ernstig ze wilde, dat alles vergeten was? Ze kon zich denken, dat er menschen waren,

Sluiten