Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

afgestuit op vriendelijk, vastbesloten zwijgen. Dat waren, vond Christy, de dingen, die Van Weele alleen aangingen. Dat was het stuk van zijn geest, dat zij niet afdekte en waarover zij niet praten wilde. Toen had Magda gevoeld, als een pijniging voor haarzelf, den band, die bond dit kind aan den man, dien zij zelve liefhad. Op dat oogenblik had zij Christy gehaat, was alle moedergevoel bij haar uitgedoofd en even daarna had zij zichzelf vervloekt, omdat zij was, die zij was: de rivale van haar dochter. En met een zeldzame helderziendheid had zij de toekomst gevreesd, wetend, wie hij was, beseffend, wie zij zelf werd en nu Christy duidelijk ziende als éénmalig slachtoffer van hen beiden. In de duizenden gevoelens, die in haar gespookt en gewoeld hadden op dat oogenblik, herkende zij duidelijk dat van afschuw voor zichzelf.

Ze kón niet gelooven, ze wilde ook niet gelooven, ze had geen behoefte daaraan. En toch, als er dan wat hoogers was, had ze het duidehjk voelen door zich trekken,op het moment, waaropzeobjectief en koel haar verhouding tegenover Christy zag. Toen had zij in zich zelf een duren eed gezworen, dat, wat ook gebeurde, zij nooit zou worden inderdaad de medeminnares van haar dochter. Daarna was het geweest, alsof waarachtig het goddelijke in haar gewonnen had. Een vreemde rust was in haar geworden. Ze had met Christy gepraat over

Sluiten