Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ze zag om zich heen — zich herinnerend. Nu versteende alles in haar.

Ze zag Van Weele in de gouden geluksoogen en vroeg star: „En nu. Weet je, wat we nu gedaan hebben?"

„Niets slechts l We zijn allen kinderen van God en we hebben zijn natuur gevolgd."

Maar nu verstarde ook hij. In de deuropening stond Christy.

„En nu?" vroeg Ghristy koel.

Er kwam geen antwoord.

„En nu?" vroeg ze nog eens.

Dan zei Magda, wanhopend:

„Christy, ik ben je moeder!"

„Ja." Haar stem was nu ijzig en hoog. „Ja, u bent mijn moeder en deze is mijn man en u heeft elkaar hef. Ik veroordeel niet — ik vraag alleen: en nu?

Gesteld," en de koelheid in haar stem, omdat die echt was, maakte alles nog ellendiger, „gesteld ik zou scheiden — dan kunt u toch niet den man van uw dochter trouwen ?"

„O, God," kermde Van Weele, „o, God."

„Er is geen uitweg. Moeder, er is geen uitweg. Één van ons drieën is te veel, vooral omdat het hem ernst is.. .Of is het ook nu weer een Spielerei?"

„Christy. Ik zweer je, dit is ernst.Ik heb hiertegen gevochten, al deze lange, ellendige jaren; dit is ernst. Laat mij vrij: in Amerika kent niemand ons.'

Sluiten