Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ondoordacht las hij voort, wijl hij de fijne onderscheiding miste, tegelijk met het zuivere inzicht in zijn eigen overtuiging en den klaren kijk op de wereld. Hij liet zich gaan, willoos eerst, wijl hij de verleiding niet bij het begin al bemerkte, alleen maar op het einde door den indruk van twijfel en overmoed, die hem bijbleef. Hij liet zich gaan op de aangename, deinende wiegeling van meesterlijk-mooie zinnen, om het uiterlijk genot alleen, naar hij zei, toen hij den slechten invloed gevoelde.

Hij doorblonk zijn wezen en weten met de wijsheid, die hij meende te vinden in zijn geliefkoosde boeken, zooals de lucht het zonnelicht opneemt en zelf lichtend wordt.

Oe somtijds mooie waarheid, welke hem trof en stond voor zijn geest als een bloeiende gestalte vol beloften van geluk, werd de maatstaf ter waardeering van heel de rest.

Zie, dat was een man, die 't wist, die 't helder en klaar voor zijn geest had staan; die 't zuiver kon zeggen en het ook durfde, durfde tegen de meening van anderen in, omdat hij bezield was met hartstocht voor zijn waarheid ; die zelf zulk een voldoening vond in zijn werk, dat hij heel zijn leven met schoonheid kon vullen, als een vaas met kostelijke bloemen; die zijn kunst de hoogste noemde, het eenigste, maar ook heerlijkste genot van hem, den schrijverEn altijd door spatte zijn spot smettend op zijn nog zoo teedre en zoo reine geloof, op zijn brooze, wijl zon-

Sluiten