Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wat ze wilde zeggen en toch hem geen pijn te doen, als was het een verwijt van haar: haar mond moest zwijgen nu, alleen haar liefde spreken,

— Is het niet een beetje te... vertrouwelijk?... En goedhartig legde ze haar rimpelige hand op zijn schouder, terwijl ze hem met haar goedige oogen smeekend aankeek,

— Te... vertrouwelijk, moeder?... deed hij, als wakker schrikkend uit een slaap, wijd de oogen open vol verbazing, als zoekend om den zooeven gehoorden klank van woorden nog te hooren in hun nageluid en duidelijk hun bedoelen te beluisteren...

— Met... Jo... bedoelt ge toch niet?... En daar was zulk een pijn van spijt in zijn stem om dat teleurstellend vermoeden, dat ze aanstonds berouw kreeg aan zulk een angstige achterdocht te hebben toegegeven. En of ze er bedroefd om was, zei ze:

— Ja, jongen, ik bedoelde metjo... Ach nee, ik geloof het eigenlijk zelf niet, en toch kan ik het niet meer houden, ik moet het zeggen... Ik werd zoo bang... Als er eens zoo iets in 't leven is voorgevallen... Och neen, beste vent, troostte ze hem, zich uitputtend om haar hulpeloosheid, haar vrees en haar vertrouwen tegelijk te uiten, — ik ben niet bang voor jou; gij zijt heel anders, maar ik durfde niet meer wachten met je te waarschuwen.

— Maar moeder, nog nooit heb ik er aan gedacht I Meent u dan werkelijk, dat ik met een protestantsch meisje ?...

— Ge moet mijn woorden zoo niet wikken en wegen,

Sluiten