Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

laatst, en toen had ze in haar klein beetje ijdelheid van kras oud vrouwtje niet willen bekennen, wat haar verrast had, maar had ze gezegd, niet lekker geweest te zijn. De klok had met haar slaan den lichten sluimer verjaagd. Ze Wreef zich langs het hoofd, zette haar mutsje recht. Ze keek eens rond juist alsof haar bewustzijn wel wakker, maar nog doezelig was. Daar zag ze op een stoel voor het bed haar kopje koffie staan met beschuit. Dat hielp haar geheugen ophelderen. Ze herinnerde zich weer, hoe Christien haar al goedenmorgen was komen zeggen; dat ze daar het gewone eerste ontbijt voor moeder had neergezet. Ze had nog gedreigd met haar vinger, voor ze naar de fabriek ging, de koffie niet koud te laten worden. En in haar geest ging ze nu als vanzelf heel den loop van dat vertrek na: hoe ze de kamer uitging, met een korten ruk de deur toe trok, vlug de trap af ruischte; beneden sprong het slot in de deur, haar stappen stierven weg op straat, t Was of ze bleef na luisteren, of ze nog iets kon hooren. Och! schrok ze weer op, nam dadelijk haar koffie, doopte de beschuit er in. Daar schoot haar weer te binnen, dat ze vergeten had een kruis te maken. Zóó maar aan 't eten gaan! De oude klok tikte door het rustige vertrek. Het raam stond daar als een groote schilderij van blond, vloeiend licht, heel de kamer lag in een zonnige behagelijkheid, intiem nu met dat teere licht door neergelaten gordijnen, als des avonds bij de schemering. Ze kon nog best een beetje blijven liggen, dacht het oudje, als ze maar niet meer insliep, nee, daar moest ze op letten, stil-

Sluiten