Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de zomer genezing moet zijn, geen mooie dagen meer op een neveligen, guren dag.

Ze praatte zich moed in. 't Was toch zoo duidelijk Gods werk. Anna stribbelde tegen haar opkomend verlangen in en. gaat toch ten slotte; zij vindt daar haar mooiste en zonnigste dagen in, put daar moed en opoffering, het spoort haar aan tot een beter leven en die weg loopt ten slotte dood voor haar. Was het niet eenvoudig en veilig zich er bij neer te leggen, te dragen en te lijden? Al kon ze nu niet aan Jezus" voeten gaan zitten luisteren, Hem rustig beminnen, ze kon Hem toch den witten, zijden hoofddoek harer liefde aanbieden, om Zijn bloedig en besmeurd gelaat te zuiveren! Toch bleef het meer een overtuiging, dan een vrede in haar ziel, dien avond. Al was ze kalm, al was ze bereid tot alles, heel den nacht lag ze met open oogen, heete oogen, klaar-wakker te kijken in de duisternis, die overal was in haar slaapkamertje. Daar wist ze wel alles op haar plaats, rustig en ordelijk, maar zag het niet: het was nacht.

Ze hoorde Anna's adem rustig op en neergaan, zoo stil was het. En het kwam bits in haar op: „Ja, die kan tevreden zijn, alles vergeten en slapen!" Ze schrok. Neen, dat niet, dat nooit! Niet haar zuster benijden, dat wilde ze niet. Hulpeloos omklemde ze de medaille van het H. Hart, die ze droeg om haar hals en onwillekeurig vond ze 't gebed: Blijf bij ons Heer, het wordt avond.

Het was nacht. En een nacht van lijden duurt zoo lang.

Uit den toren der groote kerk zong de klok den gang

Sluiten