Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

En dan zóó te keer gaan. *t Leek wel of ze 't meest moest lijden van alle menschen op de wereld.... Ze was toch zoo'n onschuldig boontje niet!... Als ze maar eens terug wou denken... Had moeder nooit om haar geschreid ?... Hadden ze haar niet hard aan moeten pakken?... Wat zou O. L. Heer zeggen?...

Op zulke oogenblikken nam ze, blij tot alles bereid, haar kruis aan, droeg ze heel haar droefenis als een sleependen, hortenden, zwaren last met Jezus den steilen berg op... Om daar gekruisigd te worden?...

Dat idee maakte haar nog wel bang: hoewel ze geen hoop meer had, dat haar begeerte nog eens vervuld zou worden, wilde ze er toch niet graag er geheel en al afstand van doen. Liefst wilde ze er maar met aan denken: de toekomst begon toch morgen pas! En biddend trachtte ze alles te vergeten en te slapen.

VI.

Ze kon weer vroolijk zijn, blij haar best doen. Het dagelijksch werk begon de eigenaardige bekoring te krijgen van een mooie plicht te zijn. Ze moest voor moeder zorgen, zij alleen voortaan. Niet, dat ze daarom bang behoefde te wezen: een aardig centje hadden ze overgelegd : Anna en zij; moeder was zoo frisch als ooit, deed weer het lichte huiswerk, verstelde en breide en probeerde soms nog om haar te vertroetelen.

Haar voeger zoo driftige begeerten raakten onder bedaarde, verstandige, zachte leiding, langzamerhand op

Sluiten