Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zoo goed. Ge gaat nu zeker wel weer eiken morgen naar de kerk ?"

— Natuurlijk!" zei ze ineens, maar meteen kreeg ze helder inzicht van haar totaal veranderden toestand. Natuurlijk? Hoe zou dat gaan in de toekomst? Wat zou ze doen? Ze had voor de eerste dagen een meisje gevraagd van beneden, een kind van twaalf jaar, dat zou bij haar komen slapen, want ze bleef niet graag alleen. Ze werd al huiverig, als ze er aan dacht, hoe stil het zou wezen; waar zou ze mee bezig blijven, als moeder er niet meer was ?

Ze kwam eerst laat thuis en ging beneden de kleine Berta roepen.

Wat zou het nu vreemd zijn, boven!

Dat kleine, drukke ding praatte en dartelde de trap op; ze had zooveel nieuwtjes te vertellen!

De kamer lag nog overhoop. Over een stoel hing een zwarte omslagdoek. Van moeder. Dien had ze nog vergeten. Zou ze hem morgen niet missen ? Ze had er toch een om, toen ze ging? Zacht; bijna streelend vouwde ze hem op, legde hem in de kast; ze zou hem dezer dagen wel eens meenemen. Wat leek de heele linnenkast ont-. redderd! Wat was daar veel weg! Weg! viel haar in den geest. Moeder ook weg! en ze kon haar tranen niet inhouden, tot groote verwondering van het kind, dat maar praatte, praatte, en eventjes heel verwonderd toekeek: Schreide Stien ?

Ze bedwong zich voor Berta. En bijna heel den avond

Sluiten