Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

was de naam haar gewoon geworden en lief.

Nu hinderde het haar zelfs niet meer, dat men wist, hoe het een aangenomen naam was; ze waagde het, den trots op haar vader, lang verheimelijkt, vrij naar buiten te doen komen.

Het vorige jaar, bij het inrichten van de vertrekken, waar zij voortaan zou wonen, had zij naar Holland het verzoek geschreven, copieën te mogen ontvangen der portretten van haar vader en haar oom, die één harer neven in zijn bezit had. Die copieën met de Friesche klok, vroeger uit Holland medegebracht, waren nu haar liefste bezit.

Bedroog zij zichzelve geen oogenblik omtrent haar maatschappelijke positie, in hare droomen koesterde zij de verwachting van een levensverandering, die zeker komen zou, al wist zij niet hoe of vanwaar, die haar bestaan op een ander plan zou brengen en bevredigen zou wat nu nog onvoldaan smachtte in haar ziel.

Bij het denken aan Marie Louise pijnde even een bittere gedachte: Marie Louise behoorde tot de vrouwen, die schatten op haar weg vonden, waarvan zij de waarde nooit zouden

Sluiten