Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

met strooken, de doffen der mouwen door linten gescheiden. Om haar fijnen • hals, blank rijzend uit de strookjes, die ook hier de spencer afmaakten, blonk een collier van kleine paarlen, geschenk van haar oom, uit dankbaarheid voor de toewijding waarmede zij hem verpleegd had; op de borst scheen een tuiltje viooltjes de strookjes te hechten. In haar kapsel, als den vorigen dag in krullen neervallend en ongepoederd, droeg zij geen enkel versiersel. Ook de fluweeltjes om haar polsen hadden geen zichtbare sluiting van kostbare knoopjes, zooals de mode voorschreef. En het schilderwerk op haar waaier was niet dan copy naar één der meesters.

De vicomtesse begreep: het kind bezat geen juweelen. Dus ook geen amant. Natuurlijk niet; zij leefde in het klooster, waar de meisjes van elk verkeer met mannen af werden gehouden. Toch... Henriëtte was mooi: zij verdiende een minnaar, nu zij in hare positie wel nooit een goed huweüjk zou kunnen doen. Mogelijk zou zij hier onder de bezoekers iemand vinden, die haar wat juweelen wilde geven.

Aan het diner, waar de gastheer ontbrak i—

Sluiten