Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Haar hand bewoog met loom gebaar den fijnen waaier van kostbare kant voor haar gelaat heen en weer. Allengs verstilde het bewegen van haar hand geheel en achter den waaier fluisterde zij tot Henriëtte Amélie:

„De comte de Mirabeau laat zich wachten."

Henriëtte keek de vicomtesse aan en ontstelde van den harden trek, die de dunne lippen als uitrekte tot een diepen, rooden groef.

En zij begreep, dat het wegblijven van den comte oorzaak was geweest van de blijkbare misnoegdheid der gastvrouw aan het diner.

Maar terstond weder glimlachte de vicomtesse.

„Ik heb je te veel beloofd," zeide zij met lichten spot.

„O Madame, ik geniet van het zijn in uw huis," betuigde Henriëtte. „En van de muziek. Madame d'Orsan heeft dat lied uit de Figaro prachtig gezongen."

„Ja, zij is geknipt voor de rol van Suzanne. Weet je, dat zij die onlangs vervuld heeft op het feest bij de Duchesse d'Alentourt?"

„Durfde de comtesse dat aan ?" vroeg Henriëtte verwonderd.

Sluiten