Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Heb ik u pijn gedaan, Madame? Vergeef mij dan."

• De weeke, teedere klank van zijn stem wekte in Henriëtte een zachte ontroering, de behoefte hem iets liefs te doen of te zeggen, als had hij haar een levensverdriet geopenbaard.

Zij blikte hem aan. Hare vochtige oogen vingen door het kaarslicht fluweelen glans.

„Ik weet niet," zeide zij zacht, ,,'t Is mij meer of u uzelf pijn deed."

„Madame!"

De Mirabeau nam haar hand en kuste ze ontroerd en eerbiedig.

„Wanneer er één vrouw in mijn leven was geweest als u, dan zou alles anders zijn," betuigde hij en in zijn toon school dezelfde eerbiedige bewogenheid, waarmede zijne lippen haar vingers beroerd hadden.

Henriëtte Amélie zat zwijgend, gevangen in een vreemde ontroering. Het was haar of die man haar met zijn woorden iets gaf, een waardevol geschenk, iets om gelukkig mede te zijn. Zij wist, dat zij niets beteekende in zijn leven en nooit iets beteekenen zou; maar dat zij voor

Sluiten