Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

weer bewoog, nam zij hen beiden scherp waar, volgde elk détail van Henriëtte's uiterlijk, van haar toilet ook: den val van de robe van lila taffetas, waarover de kanten fichu plooide, haar geschenk op den eersten morgen van Henriëtte's verblijf in haar huis.

En weer erkende zij: in Henriëtte's houding, in de wijze waarop zij het hoofd neigde en haar waaier bewoog, leefde een bijzondere gratie, anders dan de gratie waarmede zijzeive en hare vriendinnen zich bewogen: 't deed haar denken aan de bevalligheid, waarmee zij wel kinderen had zien spelen in het park van het kasteel, waar zij haar jeugd had doorgebracht.

Maar school in dat kinderlijk-gracieuse iets dat macht had over den comte de Mirabeau, de nooit voldane, die ook in de liefde altijd meer vroeg en stoutmoedig nam, wat hem niet terstond vrijwillig geschonken werd?

De vicomtesse schreed naar hen beiden toe, het zich neer in één der witte fauteuils.

„Jij zoekt altijd de muziek", begon zij tot Henriëtte. „Intusschen smacht Préveux er naar, je zijn voordracht te doen hoor en."

Sluiten