Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Henriëtte werd ongerust, maar zij weerde af op lichten toon:

„Kom — dat geloof ik niet."

Suzanne groef haar hoofd dieper in Henriëtte's schoot. En onhoorbaar bijna stamelde zij: „Ik heb 't niet durven biechten. Alleen Rice weet 't."

„En wat zeide Rice ervan?"

„Zij kuste me en zei dat ik 't moest vergeten."

Henriëtte' Amélie boog zich over het kind heen en fluisterde: „Zou dat dan maar niet 'tbest zijn?"

Suzanne hief haar hoofd op, in hare oogen scheen een felle pijn te branden en haar mond trilde.

„Als ik 't maar kón vergeten!" barstte zij uit.

Henriëtte vlijde haar arm om Suzanne's hals.

„Wil je 't mij vertellen?" vroeg ze zacht, hare klare oogen in die van het meisje vóór haar.

Suzanne knikte. En moeielijk, als in een biecht, stootten de woorden haar over de lippen.

„Ik heb Moeder gezien met den duc de Villereux."

Henriëtte sloot een oogenblik in ontsteltenis de oogen.

Jet-Lie. 11

Sluiten