Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het vuur, ontdekte nu, dichterbij het kaarslicht, hoe op Suzanne's wangen scherp geteekende blosjes brandden, en hoe haar mond beefde. Zij begreep dat Suzanne's vroolijkheid voorgewend was of tenminste kunstmatig opgedreven, en het deed haar bijna ontstellen, dat dit kind reeds de kunst verstond, die in de salons algemeen werd betracht: te lachen met droefheid of verveling in 't hart.

Tevens zocht zij in gedachte naar dereden, die Suzanne er toe bracht, zich anders voor te doen dan dien ochtend, en toen zij geen antwoord vond, besloot zij te doen of zij in Suzanne's vroolijkheid geloofde.

„Moest je den avonddienst niet bijwonen?" vroeg ze.

„Neen madame. Zuster Veronica vond het meer noodig, zeide zij, dat ik naar bed zou gaan."

„Dan moeten wij daar ook voor zorgen, 't Is over achten; voor iemand, die een beetje ziek is, laat genoeg."

Suzanne wendde vluchtig hare oogen naar de klok; haar gezichtje verstrakte en smeekend vroeg ze: „Och neen Madame, laat mij hier

Sluiten