Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Neen. Hij gaf er mij een paar ter lezing, maar ik vergat ze in te zien."

„Ze zijn toch wel de aandacht waard. Tenminste zoover ik er over oordeelen kan."

De Mirabeau boog zich naar haar toe. Tusschen zijn zware wenkbrauwen groefde zich een diepe rimpel en zijn oogen schenen in de hare te dringen.

„Wat is Préveux voor u?" vroeg hij driftig,

Henriëtte veranderde niet van houding. Zij was op 't punt te vragen wat hem het recht gaf die vraag te doen, doch het antwoord lag gereed in hare gedachten. Een oudere vriend had het recht, zulk een vraag te doen. Dus antwoordde zij rustig:

„Een kennis. Een vriend, als u wilt."

„U schijnt gul met uw vriendschap," schamperde de Mirabeau.

Henriëtte schudde het hoofd en met een ietwat weemoedigen glimlach:

„Ik heb nooit gelegenheid gehad, er gul mede te zijn. Het leven heeft mij tamelijk alleen gelaten."

Haar weemoedige, berustende toon en de

Sluiten