Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

aanhangster van Napoleon; ontmoeten," vervolgde de Hoogh, „de pleegdochter van mijn schoonzuster, die in Vlissingen woont, komt een paar dagen bij ons doorbrengen. Zoodra wij tien minuten bij elkaar zijn raken wij slaags, 't Is een aardige meid, ik mag haar heel graag lijden en daarom zijn we dan ook gewoonlijk weer gauw verzoend."

„Dan zal ze mij als Engelsehman zeker niet graag zien?" vroeg Lankhurst lachende.

„Ik vrees van niet," bevestigde de oude heer, „maar 't zal zoo'n vaart niet loopen. We zullen zorgen dat we zooveel mogelijk op neutraal terrein blijven. Graat ge mee een eind omloopen ? 't Is van daag heerlijk koel buiten na het warme weer van de laatste dagen."

Onderweg bespraken de Hoogh en zijn gast, wat Lankhurst in de eerstvolgende dagen doen zou. Eerst had de kapitein er over gedacht om naar Amerika te vertrekken, maar hij vreesde daar niet spoedig een middel van bestaan te zullen vinden.

De Hoogh moedigde hem aan in Middelburg te blijven en dienst te nemen in het Hollandsche leger; men kon daar heel goed bekwame officieren gebruiken. Maar Lankhurst vreesde er voor dan vroeg of laat tegen zijn eigen landgenooten te moeten vechten, wat hij in geen geval wilde en de Hoogh kon niet ontkennen dat die mogelijkheid niet was uitgesloten.

Tén slotte stemde Lankhurst er in toe, voorloopig de Hoogh's gast t& blijven; mocht er van de voorgenomen landing iets komen dan zou hij zich wellicht bij zijn landgenooten kunnen aansluiten in hun bestrijding van de Franschen.

Intusschen besloot hij spoedig een uitstapje naar de Fransche vesting Vlissingen te maken; van zijn moeder had hij geleerd uitstekend Fransch te spreken, niemand zou in hem een Engelsehman zien, en als officier kon hij met vakkennis oordeelen in hoeverre Vlissingen in al dan niet krachtigen staat van verdediging was. Bij een mogelijken aanval der Engelschen zou dit waardevolle gegevens verschaffen.

Lankhurst's gewone opgeruimdheid en levenslust kwamen meer en meer terug en de herinnering aan het tragisch einde van zijn vrouw raakte langzamerhand op den achtergrond. Van nature luchthartig en onbezorgd maakte de gebeurtenissen des levens zelden een diepen indruk op zijn gemoed. Nu hij

Sluiten