Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

sche zg'de de uiterste waakzaamheid betracht en het was volmaakt uitgesloten dat hij zonder pas toegelaten zou worden. Zelfs had men enkele malen bezwaar gemaakt hem binnen te laten, hoewel zijn bewijs door generaal Monnet zelve geteekend was.

Het hinderde den Haai erg, dat hij buiten Vlissingen moest blijven; de mogelijkheid, dat Emily zich nog binnen de belegerde vesting bevond, was immers niet uitgesloten en hij had nog altijd een hartstochtelijk verlangen om het mooie jonge meisje te bezitten, een verlangen dat door het verloop van tijd nog werd aangewakkerd.

Emily Hawkins bevond zich echter niet meer in Vlissingen, zooals we weten.

Zij was door de zorg van kapitein Lankhurst in het logement „de Stad Brussel" te Middelburg ondergebracht en, dank zij de hulp van de Hoogh en zijn vrouw, had zij het daar zoo goed mogelijk. Doch reeds- den derden dag na haar verblijf in Middelburg was zij ziek geworden, een der vele slachtoffers van de Zeeuwsche koortsen, die zoovelen — en dat niet alleen vreemdelingen — aangrepen.

Intusschen was Middelburg aan de Engelschen overgegegaan en „de Stad Brussel" werd door tal van Engelsche officieren in bezit genomen. Onder deze omstandigheden was het logement geen geschikt verblijf meer voor een zieke en de Hoogh bood dadelijk aan de jonge Engelsche bij zich in huis te nemen; Emily nam dit aanbod natuurlijk graag aan en weldra was zij naar de logeerkamer van de de Hooghs overgebracht.

Hoewel men alles deed wat mogelijk was om haar op te beuren verkeerde Emily in een staat van groote neerslachtigheid en moedeloosheid, niet alleen het gevolg van haar ziekte.

Zij wist wel dat Bob "Waters nog leefde en niet gesneuveld was, maar hij was onbekend met haar tegenwoordige verblijfplaats en zij zag ook geen kans om hem te verwittigen waar zij zich bevond.

Maar wat haar vooral hinderde was dat kapitein Lankhurst vertrokken was; den morgen na haar ontsnapping was hij even bij haar geweest, had haar gezegd dat hij naar Vlissingen terug moest en was, na haar de hand te hebben gedrukt, verdwenen...

Zij voelde zich nu verlatener dan ooit... Lankhurst leek

Sluiten