Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

voelde hij zich toch zalig van geluk toen hij Doortje mocht omvatten, haar jong lichaam tegen zich aan voelde, en wist dat zij alle hulp en redding van hem wachtte.

Langzamerhand zakte het stof wat weg en kon men zien wat er gebeurd was. Door welke oorzaak dan ook was een groot stuk uit het metselwerk geslagen en werd men daar dus niet meer door beschermd. Men deed beter den kelder te verlaten.

Doortje, beschaamd over hare zwakheid, maakte zich los van Lankhurst, die haar noode vrij liet.

De kapitein hielp eerst juffrouw Lodewijksz en daarna Maartje naar boven ... toen volgde hij zelf met Doortje, haar steunende.

Het bleek dat een vrij groote bom het huis getroffen had, doch gelukkig niet gesprongen was. Overdekt met vuil en stof kwam men eindelijk buiten... gelukkig had het schieten opgehouden en was er geen oogenblikkelijk gevaar meer.

Doch nauwelijks op straat zag Doortje dat Lankhurst doodelijk bleek werd, wankelde en bewusteloos neerviel. Door de scherpe zijde van een stuk steen was hij in het been getroffen, pijn en bloedverlies hadden hem eindelijk doen bezwijmen nadat hij zich zoo lang mogelijk op de been gehouden had.

HOOFDSTUK XV.

Vlissingen had zich moeten overgeven.

Tusschen 2 en 4 uur na den middag van den 15den Augustus waren de capitulatievoorwaarden tusschen de generaals Monnet en Coote vastgesteld.

Tot groote vreugde van de geheele bevolking van Vlissingen gaf de half vernielde stad de verdediging op en werden de poorten door de Engelsche troepen bezet.

Bijna geen enkel gebouw was geheel ongedeerd gebleven; ruim tweehonderd huizen waren zoo zwaar beschadigd dat ze onbewoonbaar waren geworden. Door het doorsteken van den dijk was bovendien een vrij groot deel van de stad onder water geloopen en konden daar de benedenwoningen niet ge-

Sluiten