Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

molen zou verblijven... als zij maar iets van Bob hoorde. Maar diep op den bodem van haar ziel lag ook het verlangen iets omtrent kapitein Lankhurst te vernemen ,.. waar was hij toch heengegaan? Niemand scheen het te weten.

De familieleden van den wolhandelaar waren beste, vriendelijke menschen, maar alleen de heer des huizes en zijn oudste dochter spraken, en dan nog erg gebroken, Engelsch.

Emily ging niet veel uit; een paar malen had zij zich op straat begeven, om een luchtje te scheppen, maar de Engelsche militairen, zoowel officieren als onderofficieren en minderen, hadden zoo onverholen hun bewondering voor hun mooie landgenoote doen blijken, dat zij voortaan maar liever thuis bleef.

De kunst van lezen verstond Emily wel, maar zij bezat geen enkel Engelsch boek dan een bijbel en bovendien was zij geen liefhebster van lectuur. Overigens had zij hoegenaamd geen bezigheid zoodat de dagen voor haar omkropen.

Zij voelde zich verlaten en ongelukkiger dan ooit en alleen de weinige uren, gedurende welke Dubois thuis was, gaven haar eenige afleiding. Gewend een groot deel van den dag in de open lucht te verkeeren, in de onmiddellijke nabijheid van de wijde, ruime zee, gevoelde zij zich in de nauwe, kleine kamer van het huisje in een der smalle zijstraten van Middelburg als een vogel in een kooi. De leden van het gezin van den wolhandelaar hadden het druk, ieder met zijn b├ęzigheden, in de loods, buitenshuis, of in de woonvertrekken; alleen Emily had niets te doen en verveelde zich doodelijk. Meer en meer kroop in haar ziel het knagend verlangen naar Engeland, naar Bob Waters, maar ook naar Lankhurst, naar den man, die haar uit de gevangenschap bevrijd en daarna zich niet verder om haar bekommerd had. Zij dwong zich echter om aan Bob te denken, aan zijn trouwe, onbaatzuchtige liefde, zijn prettig, flink gezicht en zijn groote hartelijkheid. Als zij maar wist waar hij was!

Toen het bericht kwam dat generaal Monnet toegestemd had Vlissingen aan de Engelschen over te geven, besloot Dubois dadelijk met hen de veroverde vesting binnen te trekken; hij begreep wel, dat er dan handen vol werks voor hem te vinden zou zijn. Met de bezettende troepen trok hij mee.

Emily bleef voortaan geheel alleen en haar dagen werden nog somberder en treuriger dan te voren.

Sluiten