Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

te zullen spreiden, maar het bleef tezaam in wijde cirkeling, en in dien kring verscheen opeens het teedere gelaat van Mara.

De Vader. Mara

Silvio. Om haar lippen droomde

een zoete glimlach en haar oogen glansden

Zoo onuitspreeklijk zacht, dat ik den blik

moest nederslaan. Ik knielde in 't vochte gras;

toen ik mijn oogen hief, was haar gelaat

verdwenen, en het licht vloeide in de lucht

uiteen, en alles werd gelijk het was.

De wind voer door de boomen achter mij

en 't zeegeruisch geruchtte van heel ver.

(Een stilte).

De Vader. En is 't om Mara mede, dat gij draalt

uw vol verlangen uit te vieren van

te keeren naar het land?

Silvio. Ik weet het niet.

Maar als ik morgen ver ben van dit oord,

en van u allen, zal een stille stem

met heimelijk verwijt weerklinken in

mijn hart, omdat ik ging als ik zal gaan......

Wat raadt ge mij te doen?

De Vader. Vertrouw en wacht;

in weinig uren kan zooveel gebeuren.

(Een stilte).

Men zeide mij, dat gij met Mara soms tezamen waart.

Silvio. Uit deernis sprak ik nu en dan

met haar; — zij is zoo'n teeder-klein

en schuchter wezen dat mijn hart breekt bij

het zien van haar verdriet.... Nog gist'ren vond

ik haar op deze plek, — zij zat heel stil;

ze zag mij komen maar verroerde met,

en staarde als in verwachten over 't water.

Lang viel geen enkel woord het zwijgen stuk,

Sluiten