Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Süvio. Toen ik u

niet beter kende dan de anderen

u kennen, voelde ik mededoogen

met u, mijn kleine Mara, nu met meer.

Wie deernis voelt, denkt zich verheven boven

het wezen, dat zijn mededoogen wekt,

en zou ik mij verheffen boven u?

Mara. Ik wil niet, dat ge worden zult als ik!

Och Silvio, ga heen...... Als ik uw lichaam

redd'loos geschonden wist door mijne schuld, dan zou een radelooze pijn mijn hart verscheuren, niet te zacht en, niet te heelen; en alles, alles, zou verloren zijn

wat nu geschonken is aan u en mij

Süvio. Mij rooft gij alles door mij weg te zenden, en gij, mijn kleine Mara, ach, gij zult

uw schatten ook verhezen als ik ga

En als uw handen en uw hart weer leeg zijn, en 't gelaat der stilte koud en droef, dan zult ge zeer naar Silvio verlangen, die omzwerft in de wereld met uw beeld in zijn geslagen ziel...... En als ik sterf,

zal ik met eindeloozen weemoed weten dat ik de roeping van mijn leven niet

vervullen mocht

Mara. Neen Silvio, wat gij aan mij vervullen moest, hebt gij volbracht. Gij hebt mijn ziel teruggevoerd tot God, en van mijn vensters op de oneindigheid hebt gij de zwarte luiken weggeschoven. Nu kan ik danken dat ik heb geleefd, en wie de liefde strekt tot troosteres

die kan niet eenzaam zijn

Süvio. Uw ziekte krenkt het lichaam met alleen, maar ook de ziel; zij Zal uw liefde schenden, als gij niet mijn trouw tot stagen wachter stellen wilt.

Sluiten